Home » Baasjes vertellen

 “dit is jouw laatste huisje, dat beloven wij!”

18622156_1959383167667779_3490063348211786637_n.jpg

Wij hebben altijd honden in huis gehad. Ik kan mij geen leven zonder hond voorstellen. Het begon vroeger met een eerste puppie, een echt vuilnisbakje. Later hebben we een Golden Retriever pup genomen, zij werd 13 jaar. Tijdens deze periode hebben we een Amerikaanse cockerspaniel in huis g18222550_1948470615425701_4869934380180688420_n.jpgenomen, deze was 7 maanden en had al 2 baasjes gehad, waarom..geen idee. Daarbij kregen we Jerry ( 6 maanden jong), wij ook het zoveelste baasje, toen Binkie…5 jaar oud, toen Casper, ( een Spanjaardje met een beste rugzak wat niet meer goedkomt ) …4 jaar jong, en nu Sparky…7 jaar oud. Binkie en Casper hebben we nog, Binkie word dit jaar 13 en Casper is nu ruim 7. Geen een van deze honden, behalve de jongste pups, hebben we bewust uitgekozen, allen kwamen ze “op ons pad”.

Zo ook Sparky, ik zag Sparky voorbij komen op een facebookpagina van een vriendin die ook vrijwilligster is bij RSDR, het zoveelste “zielige geval’. Maar Sparky bleef bij mij hangen, ik denk ik zeg maar niets tegen mijn partner, ik had beloofd dat we het dit keer voorlopig bij 2 hondjes zou houden. Maar tot mijn verbazing begon mij partner er 2 dagen later over, hij zei “heb je dat schatje van een Sparky voorbij zien komen?”….. En ja, we waren beide zo getroffen door zijn verhaal en door zijn sprekende prachtige ogen, we hoefden hier eigenlijk geen gesprek meer over, maar dachten beide hetzelfde, Sparky moest maar naar Den Oever komen, hier zal hij zijn definitieve huisje vinden. Hier hoort hij thuis, bij ons.

We hebben gelijk de volgende dag contact opgenomen met het RSDR en het ging eigenlijk in een sneltreinvaart omdat er zo spoedig mogelijk een nieuw huis voor Sparky gezocht werd. Sparky is eerst op visite geweest, kijken of het klikt met onze andere honden en of er een klik tussen ons was. Binkie verraste ons, zo wat was hij fel tegen Sparky, die er niet erg van onder de indruk was. Binkie moest even duidelijk maken dat dit zijn huis was. Het ging goed en Sparky vond de frisse lucht die hier aan de Waddenzee waait heerlijk. Het gras was prima te eten, en ieder dag uitgelaten worden in een uitgestrekt natuurgebied daar zegt geen hond nee tegen natuurlijk. Het besluit was gevallen, Sparky mocht bij ons komen. 3 dagen later hebben we Sparky opgehaald. 7 jaar jong en vol met vrolijke levenslust, alleen kan hij niet meer zo rennen en springen als hij wil, met zijn misvormde pootjes. De eerste dagen ging hij uit zijn dak, hij rende en sprong en wilde niets anders dan de dijk op en af. De tweede avond piepte hij van de pijn, arme schat, gelukkig heeft hij hier eventuele pijnstillers voor. Het was en is voor ons natuurlijk ook aftasten wat Sparky wel en niet aankan. Nu gaat het lichamelijk al wat beter, we lassen om de dag een echte “rustig aandag” in, dit betekent dat we niet de dijk opgaan maar ‘platvloers’ blijven wandelen en 4x een klein stukje. Dit werkt prima.

Sparky eet goed, past zich goed aan in de roedel. Binkie en Casper zijn geen grote vrienden met hem, (ook niet met elkaar trouwens), maar ze accepteren elkaar. Sparky is graag buiten, maar wat wil je ook met de Waddenzee als achtertuin. Hij heeft voor het eerst de zee gezien en gevoeld en hij vond het maar wat vreemd, hij verwelkomde het water met luid geblaf. Sparky wil alleen maar wandelen en snuift iedere keer de frisse buitenlucht op, het liefst wel 8x op een dag. Hij is zo uitbundig en rent vaak met grote sprongen voor ons uit. Zo uitbundig dat hij ‘s avonds wel wat stram en stijf van zijn kussen af komt. Het koppie wil zo graag, maar zijn lijf kan het niet bijbenen. Hoe meer hij hier zich thuis voelt des te meer streken hij krijgt…..die boef. In de vuurplaats is een fijne plek om in te staan en ook de plantenborders is leuk om in te staan en te graven. Hij weet dat hij door de poort naar buiten en het gras op kan, dus staat hij regelmatig bij de poort te blaffen…joehoeoe…zie je mij dan niet…joehoe..ik wil eruit..gaan we….gaan we…?! Ja en dan moeten we even volhouden natuurlijk om hem niet zijn zin te geven…4x wandelen op een dag vinden we wel genoeg.

Hij is ontzettend nieuwsgierig in alles wat je doet, hij ligt ook altijd in de keuken als ik sta te koken, wat een heerlijke hond. Ondanks wat hem allemaal is aangedaan. En toch zo’n mooi lief hart. Het vertrouwen in de mens is er nog altijd, wonderbaarlijk. Sparky houdt ook ontzettend van knuffelen en maakt je dat ook erg duidelijk…wat wij helemaaaaal niet erg vinden, heerlijk zo’n knuffelhond. Ja en ons huis hebben wij ook aangepast. Wij hebben laminaat en Sparky zijn pootjes gleden steeds weg, ook bij het eten, dus onze vloer ligt nu vol met vloerkleden. Hij staat en loopt nu een stuk vaster en het eten is voor hem een stuk ontspannender zo. Ach en het staat ook nog gezellig al die verschillende kleden.

Optillen vind hij niet zo leuk, maar hij laat het gelaten toe die lieverd. Onze roedel gaat namelijk altijd mee naar boven als wij gaan slapen, ja je bent een roedel of niet. Dus Sparky gaat ook mee. In het begin liep hij weg als wij hem mee wilde nemen, nu loopt hij al naar de trap als we de ander honden ook naar boven brengen. Alles wat er in je leven gebeurt, gebeurt met een reden. Zo ook beesten die op je pad komen. Waarom Sparky op ons pad kwam, wist ik na een paar dagen. Ook ik zit vol levensenergie, ik sta er nog volop in, wil nog van alles leren, in mijn hoofd wil ik heel veel,te veel… maar ook mijn lichaam zegt af en toe “HO!!!”. Op een avond liep ik met Sparky een rondje en hij begon weer te rennen op zijn manier en wilde een groter rondje als dat ik in gedachte had voor hem, ik hoorde mijzelf zeggen, nee Sparky, we doen vandaag rustig aan, ons lijf heeft vandaag rust nodig weet je nog, we kunnen niet iedere dag rennen. ( ja ik praat altijd met mijn roedel). Op dat moment wist ik waarom Sparky op ons pad kwam, om mij te herinneren dat ik niet altijd op het volle tempo mee kan draaien, dat ik om de dag mijn rust moet nemen vanwege mijn spierreuma. Op dat moment keek Sparky mij aan alsof hij het begreep, zo mooi, het is ook zo’n slimmerd. Daarom dus……

Ja Sparky heeft vanaf het eerste moment ons hart gestolen, en ja..kijk eens in die ogen, daar verdrink je toch in?. Sparky, wij houden van jou met heel ons hart en niemand haalt jou nog bij ons vandaan. Dit is jouw laatste huisje, dat beloven wij, hier mag je rusten, je ontspannen en helemaal echt hond zijn bij mensen die onvoorwaardelijk van jou houden, net als jij onvoorwaardelijk van ons houd. Voor altijd…
liefs Petra en Rene Tilstra uit Den Oever

“een half uur later was hij geadopteerd”

transportinnood.png
Eigenlijk wilden we geen katten meer. Onze oude poes Roxy was al 16 en we hebben altijd vier poezen gehad (tegelijk) dus we vonden het wel prima zo met de kids en 2 honden. Maarja als je dan zelf vrijwilliger bent bij RSDR en elke keer die schatjes voorbij ziet komen, is dat wel eh..de kat op het spek binden ;) Worzel woonde bij Tony en Diane thuis en was een “speciaaltje”. Hij was met de fles grootgebracht door Diane en als we hem zouden adopteren moesten we plechtig beloven dat hij noooooooooit buiten zou komen want dat zou hij niet overleven. Onze tuin werd dus catproof gemaakt. Ondertussen waren we in afwachting van de volgende adoptierit en toen kreeg ik een verzoek of we Samuel wat extra onder de aandacht wilden brengen bij het adverteren. Samuel was al een aantal jaar in de opvang maar zo ontzettend lief dat hij opsprong als een hondje voor aandacht als hij je zag. Een half uur later hadden wij hem (op papier) geadopteerd haha. Worzel werd Jackson en Samuel werd Sam. De introductie met onze Roxy was geen succes maar dat kwam vooral van haar kant. Niet zo gek als je ineens 2 van die grote Bulgaarse heren in je huis erbij krijgt. Sam, die zijn hele leven in de opvang heeft gewoond, heeft een weekje boven gebivakkeerd voordat hij naar beneden kwam. Hij vond het allemaal reuze spannend maar ontdooide snel. Jackson liep vanaf dag 1 in huis rond alsof hij er al jaren woonde en je kon duidelijk zien dat hij opgroeid is met honden. Hij kroop direct, tot schrik van onze herder haha, bij ze in de mand.
 
Een tijd later kwam er een klein hoopje kitten mee die eigenlijk naar een gastgezin zou gaan. Een pikzwart katertje Zizou die eigenlijk, vanwege zijn groeiachterstand, niet mee zou gaan met de rit maar op het laatst toch sterk genoeg leek om de rit te gaan maken naar Nederland. Zijn gastgezin stond al klaar en zou hem later die dag ophalen in Spijkenisse. Ik ben de hele tijd druk geweest met alle baasjes en honden en wou net naar huis gaan toen Hanneke zei, heb je de kitten boven al gezien? Eerlijk gezegd was ik bewust niet gaan kijken want stel je voor dat ik hem leuk zou vinden, wat dan? Te laat...toch gaan kijken.... Zizou kwam luid mauwend (nouja meer piepend) op me af en knorde zo hard alsof zijn leven er vanaf hing. Weer een half uur later zat hij in de reisbench in mijn auto richting huis. Zijn nieuwe thuis :)
 
Inmiddels zijn we alweer een hele tijd verder. Roxy is overleden op bijna 18 jarige leeftijd en Jackson, Sam en Dean zijn echte Daltons bij elkaar. Ze spelen veel, halen heerlijke streken uit en zijn vooral ontzettend lief en aanhankelijk. Sam en Dean zijn daarin het toppunt en willen het liefst de hele dag rondgedragen worden als een baby, en Jackson volgt je als een hond overal waar je heen gaat. Ze genieten enorm van buiten zijn in de (afgesloten!) tuin en kunnen uren naar de wondere wereld om hen heen kijken. We hadden geen betere keus kunnen maken en hopen dat ze nog heel veel jaren bij ons mogen blijven.
 
Miranda Spierings Mei 2017

maart 2017

 " Het gaat écht om die klik en het gevoel. "

unnamed-423.jpg
In het voorjaar van 2016 hakten mijn vriend en ik de knoop door: als onze relatie stabiel blijft en mijn freelance webdesign bedrijf goed blijft lopen, gaan we in oktober een volwassen hond adopteren. Sinds ik in april ben gaan freelancen, werk ik thuis en dat opent deuren voor een eigen hond!
 
Al jaren liep ik met de wens in het buitenland vrijwilligerswerk voor dieren te doen. Toen ik rond de zomervakantie hierover aan het nadenken was, bedacht ik het me ineens: “Natuurlijk! Ik wil naar Rudozem Street Dog Rescue in Bulgarije! Ik volg ze al jaren via Facebook en het lijkt me geweldig de oprichters te ontmoeten en de honden te helpen”. RSDR is opgericht door een Brits gezin, die de vele Bulgaarse straathonden redden en veiligheid bieden. Ik las op hun site dat je als vrijwilliger vooral honden aandacht gaat geven. Wandelen, knuffelen,
zelfvertrouwen geven, trimmen, wassen… LET’S GO!
 
 
Samen met een vriendin die minstens zoveel van honden houdt, boekten we de vliegtickets en het hotel vlakbij het asiel. Pas toen het plan rond was besefte ik dat ik ter plekke een hond kan uitkiezen om te adopteren. We gingen immers eind september/begin oktober, qua timing perfect! Extra spannend dus: in Bulgarije vrijwilligerswerk doen én mijn toekomstige hond ontmoeten.
 
Voor vertrek had ik nog geen idee wie het ging worden. Wel had ik al bepaalde knappe honden op het oog (ik val op langharige honden). Eenmaal daar kregen we een rondleiding van oprichter Tony, waarna we even moesten bijkomen. Wát een hoop honden. Stuk voor stuk proberen ze je aandacht te trekken, in de hoop dat je ze mee naar buiten neemt voor een knuffel en wandeling. Je kunt maar één (hooguit twee) honden tegelijk mee naar buiten nemen, en er zijn er 200. Je kunt ze nooit allemaal de aandacht geven die ze verdienen. Dat was heel confronterend en overweldigend. Hoe kunnen mensen toch zoveel pups op de wereld laten komen, als er zó veel honden baas- en thuisloos zijn? Ze willen allemaal zó graag. 
 
Ik merkte al snel dat de meeste honden ontzettend lief, mensgericht en aanhankelijk zijn. Honden uit het buitenland krijgen snel de stempel “die hebben een rugzakje, je weet niet wat ze hebben meegemaakt, zijn hele moeilijke honden”. Veel honden zijn als pup bij RSDR gekomen, waardoor ze alleen maar liefde hebben gekend. Ook veel volwassen binnengebrachte honden leren door RSDR mensen vertrouwen en draaien helemaal bij. Dit zijn stuk voor stuk honden die een baasje verdienen en het goed zouden doen in een gezin.
 
In het begin van onze werkvakantie was ik erg gefocust op mijn favorieten: de honden die ik qua uiterlijk erg leuk vond. Deze honden waren helaas erg bang. Het lijkt mij een mooie uitdaging om die angst bij ze weg te nemen, maar ik werd gewaarschuwd dat dat voor een eerste eigen hond misschien een iets te grote uitdaging was. Maar hij is zo mooi! Zucht… 
 
Een paar uur later werd de riem van een kortharige, Labrador-achtig teefje in mijn handen gedrukt. Zomaar, willekeurig. "Wil je haar even uitlaten?”. "Ja hoor, prima”. Niet mijn typ, dacht ik nog, maar ik wil zoveel mogelijk honden aandacht geven, niet alleen degene die mij leuk lijken. Samen met Evelyne en haar toegewezen hond liepen we een eindje. We gingen even in het gras zitten.
 
En toen gebeurde het. Ik werd verliefd. Zoey (toen nog 'Drika') verkocht zichzelf aan me alsof haar leven er vanaf hing. Met haar pretbekkie kwam ze op me af, gooide haar (iets te dikke) lijf tegen me aan, nodigde me uit voor een knuffelbeurt en lebberde mijn gezicht af. Mijn vriendin werd er zelfs emotioneel van, omdat dit zo duidelijk een match was. Het was de eerste hond waarmee ik overduidelijk van twee kanten een klik had.
 
De dagen erna heb ik flink getwijfeld. Kortharig en effen, saaaai! Maar ze had mijn hart al gestolen. Ik kon niet meer terug. Nog nooit realiseerde ik me zo duidelijk dat uiterlijk er écht niet toe doet. Het gaat écht om die klik en het gevoel. Veel mensen vroegen: hoe kun je ooit kiezen uit die 200 honden? Dat is ook ontzettend moeilijk. Maar op een gegeven moment voel je gewoon wie het moet worden. En dat is in mijn geval overduidelijk Zoey. 
 
Nu is ze ruim 3 maanden bij ons en we zijn helemaal gek op haar. Zoey gelukkig ook op ons :) Ze is nog steeds die knuffelkont die ze daar was. Ze moet wel nog erg wennen aan haar nieuwe omgeving (veel vliegtuigen, snelweg op de achtergrond, veel mensen en weinig honden) en is nog heel onzeker. Maar wat zijn drie maanden nou na 3,5 jaar één plek kennen? Ze heeft al zóveel stappen gezet en we zijn zo trots op haar! We geven haar tijd, ruimte en liefde. En wij krijgen die liefde dubbel en dwars terug van haar :)
 
maart 2017,
Simone Hervrij

november 2016

Seal onze pup uit Bulgarije zo spannend
de kennismaking

e14fd1d1898a4bad9bb3222e44c614ae.jpg

Na de aanvraag voor de adoptie van Seal ging alles in een treinversnelling. Enquete invullen op internet. Telefonisch gesprekje met weer heel veel vragen. Toen een heel gezellig huisbezoek!

En op 16 september konden we gaan kennis maken met onze Seal! Nu moesten we naar Schagen (onder Den Helder). En wij wonen in Weert, Limburg. Dat is dus niet iets van dat doen we 'effe'. Na een paar mailtjes heen en weer mochten we Seal meteen meenemen! Een hele opluchting. Gewapend met wat lekkers voor Seal en Jabu (zijn boertje) wij op weg naar Schagen! Heel gastvrij ontvangen door het gastgezin. Bleek Seal een heel bang hondje te zijn. Jabu had nergens last van en at met smaak het lekkers van ons op! Liet zich ook knuffelen! Seal ging met de staart tussen de benen bescherming zoeken bij de gastvrouw. Deze verzekerde ons dat hij in het begin ook voor haar bang was. Een poging ondernomen om met Seal te gaan wandelen. Nu ging Seal met ons wandelen denk ik. Gewend om met honden om te gaan lieten wij ons niet afschrikken. Overtuigd dat wij met geduld en liefde heel veel zouden bereiken hebben we de administratie afgehandeld en Seal meegenomen. In de auto krijgen was de volgende uitdaging! Gelukkig hadden we in de tuin van het gastgezin Seal al het autotuigje omgedaan. Eindelijk zat hij dan in de auto. Het tuigje vastgezet in de gordelklem en toen ben ik naast hem gaan zitten. Hij stond helemaal strak in de auto. Dat heb ik even aangezien en toen heb ik hem gewoon bij mij op schoot getrokken! Dat vond hij minder geslaagd, maar bleef toch liggen. Langzaam werd hij rustiger en meer ontspannen. Hij heeft zelfs ook liggen slapen half op mijn schoot. Bij de eerste tussenstop wilde hij er meteen tussenuit, maar dat ging niet. Hij lag gelukkig vast. Bij de tweede wilde hij de auto niet uit om te plassen. Dan maar doorrijden naar Weert. Daar wilde hij ook niet uit de auto. Toch gelukt! Binnen ging hij onder de salontafel liggen. Daar heeft hij en ook ik heel wat uurtjes doorgebracht. Heel langzaam ontdooide hij. Na een paar dagen had hij ons geaccepteerd. Deed buiten plassen en poepen en at met plezier zijn bak eten leeg. De nachten in de bench waren geen succes! Hij zat dan toch even een beetje en zachtjes op zijn hondenmanier te huilen. Na een paar nachten hebben we hem maar niet meer in de bench gedaan. Op hoop van zegen dat hij niets stuk zou bijten. Gelukkig is alles goed gegaan. Dit is dan deel 1 van het verhaaltje Seal!


oktober 2016

Dit is onze Rayna (RSDR Paris).

1-846.jpg
Dit is Rayna (RSDR Paris). Ze is 23 november 2015 gevonden aan de kant van de weg, helemaal zielsalleen. Aangezien ze geschat 7 oktober is geboren, was ze nog echt een kitten. Ze is door RSDR opgevangen en in januari is ze ter adoptie gezet. Op het moment dat ik naar een kitten zocht, was er in de asielen geen kitten waarmee ik een klik voelde. Ik dacht misschien op Marktplaats uit een gezinnetje een kitten weg te kunnen halen, maar toen zag ik Paris voorbij komen en ik was opslag verliefd!
Ze was al gereserveerd, maar toch de stoute schoenen aangedaan en het aanvraagformulier ingevuld. Diezelfde avond kreeg ik telefoon dat de reservering niet doorging en ik de eerst volgende was waarmee ze het adoptieproces wilde doorlopen. Na het adoptieproces te hebben gehad, kreeg ik het verlossende woord: ik mocht Paris adopteren! Wauw, wat was ik gelukkig!! 21 februari 2016 was het dan zover! 's Morgens kwam ze aan in Nederland en mocht ik haar in mijn armen sluiten! Wat een emotioneel moment was dat!
Ze is inmiddels helemaal ontpopt tot een knuffelige, speelse en ondeugende kitten! Ze doet het erg goed en niet te vergeten, ze is ontzettend lief! De naam Rayna heb ik haar gegeven, omdat ik toch in het Bulgaarse sfeertje wilde blijven. Haar naam betekent in het Bulgaars Koningin en geloof me... dat is ze!
Ik wil RSDR ontzettend bedanken voor de hulp, begeleiding en het onwijs goede contact dat ze hebben met de adoptanten voor, tijdens en ook na de adoptie!
Jessica, Oktober 2016

Juli 2016

“Vanya. De aller- aller- allerbeste beslissing ooit!”

Misschien onbeleefd, maar ik moet echt beginnen over mezelf. 52 jaar, honden en kattenliefhebber en altijd hond en kat in huis gehad. Vorige hond overleden op 12 jarige leeftijd, 7 jaar geleden, maar toen nog drie poezen in huis. Luna en Vlekkie, twee poesjes van de dierenarts en onze nooit vervangbare Jos ! Drie jaar geleden, we hadden toen al geen hond meer, plots Luna aangereden, ruggengraat verbrijzeld, veel pijn, dierenarts erbij geroepen en jammer genoeg was het verdict snel gevallen : laat ze zo snel mogelijk vertrekken naar de regenboogbrug. Vlekkie is een verhaal op zich : heel bang poesje, wil niet gepakt worden , speelt enkel als de zon schijnt en is altijd klein en mager gebleven. Joske.....tja, daar kan ik boeken over schrijven. Jos was een kat uit de duizend, wat zeg ik ...uit de miljoenen !!!!! Ze luisterde als we ze riepen, ze kon pootjes geven, ze kon high five ....kortom ...nog nooit zo een poes gehad.

 

Stilaan begon Jos echt oud te worden ! Doof, praktisch altijd slapen, maar nog flink eten en knuffelen. Hoe dikwijls heb ik gezegd: ik hoop dat ik nooit de beslissing moet nemen om ze te laten overgaan. En ja hoor, 15 jaar geworden , nog steeds goed kunnen eten, nog steeds de beste knuffelkat ooit en dan die rotdag.....23 december 2015 .....opstaan, koffietje, en dan kijken naar het mandje. Even tegen mandje tikken, Joske...ik ben wakker.... je mag buiten....en nee dus. Geen reactie. Joske was vertrokken in haar slaap rustig en vredig. 

 

Na een aantal weken kwam ik dan toch wel tot de conclusie dat het veel te stil was in huis. Eerst op zoek naar een poesje, maar via Google kwam ik uiteindelijk bij RSDR terecht. Weer eerst kijken voor een poesje maar....plots...uit het niets....verscheen daar dat kopje.....een hondje....Vanya.....die oogjes....en ja, ik was direct verliefd! De adoptieprocedure en al wat er bij hoort kennen jullie allemaal. Het enige wat ik nu nog kan vertellen: de aller aller aller beste beslissing ooit !!! Vanya is een schat, onbetaalbaar, super lief, aanhankelijk, leergierig en noem maar op. Ze is een verrijking in ons leven. We kunnen ons zelf ons leven zonder haar niet meer voorstellen. Zo veel ervaringen , zoveel nieuwe mensen die we al hebben leren kennen. Zo veel nieuwe hondjes en hun baasjes. Elk met hun ervaring, met hun verhaal. Elke woensdag naar de puppyklas weer nieuwe ervaringen ,nieuwe hondjes enz. Elke morgen opstaan en begroet worden door een super enthousiast hondje, kwispelend staartje en van die reebruine oogjes waar je in kan verdrinken.

13346917_10205284030615072_2541714599250673189_n.jpg

Vanya heeft nog veel geduld nodig, af en toe een terugval, af en toe toch weer dat bange hondje , maar steeds meer en meer die dolenthousiaste puber. We gaan ervoor! Een super leven gaat ze hier krijgen, zeker weten! Om af te sluiten : er is maar één ding waar ik spijt van heb. Vanya had ons Joske moeten leren kennen. Dat had zeker goed gegaan. Twee superdiertjes , twee superhartjes, dat kan toch niet mislopen ????

 

 

 

Christina Scheepers,

 

Juli 2016 België


juni 2016

“we kunnen ons geen leven zonder haar meer voorstellen”

 

5-184.jpg
Twee jaar geleden gingen we samenwonen. Allebei waren we gewend een hond in ons leven te hebben, maar mijn oude hond overleed een paar maanden voordat we ons huisje vonden. We vonden het huis zo stil aanvoelen, maar waren helaas nog beiden te druk om tijd te hebben voor een nieuwe hond. Totdat vorig jaar ik een nieuw contract kreeg bij een andere werkgever en ineens veel meer thuis was. De mogelijkheid voor een hond ontstond!
Mijn beste vriendin tagde me in een foto van RSDR, dit ging nog om een andere hond. Sinds dat moment bleef ik op de hoogte van de honden uit Bulgarije en kreeg het idee een straathond te adopteren, steeds meer vorm. Wat was er nu mooier een straathond het leven te bieden die het verdiende? Niet lang daarna viel mijn oog op een foto van kleine River, van net geen 4 maanden oud. Ik was direct verliefd en stuurde mijn vriend haar foto met de tekst: “Ik ben verliefd en jij?” Toevallig stuurde hij mij later op diezelfde dag dezelfde foto! Dus we hadden elkaar dezelfde foto toegestuurd zonder dat we dit van elkaar wisten! Als dit niet het lot was..! Ze zou met de eerstvolgende rit in oktober meekomen naar Nederland; we hebben direct contact opgenomen met RSDR en toen is het balletje heel erg snel gaan rollen.
unnamed1-75.jpg

De eerste keer dat we River zagen was bij vrijwilliger Jenny thuis. Zij had 3 dagen bij haar vertoefd, omdat wij nog moesten werken. Wat we daar aantroffen was een klein propje die met een onverzadigbare nieuwsgierigheid en enthousiasme de wereld bekeek. Ze was zo heerlijk ongedwongen, dat het ongelooflijk leek dat haar leventje er tot kort geleden zo anders uit had gezien. De terugreis naar huis duurde voor River lang, ze vond het ontzettend spannend. Maar eenmaal thuis was het goed en is ze op ontdekking gegaan. En dit is ze eigenlijk blijven doen; het lijkt wel alsof River elke dag iets nieuws ontdekt. Iets over de wereld, iets over zichzelf… Ook wij leerden telkens met haar mee en vonden het heerlijk.

4-256.jpg
Al snel was ze niet meer weg te denken; zij maakte ons leventje compleet. Ondertussen is River alweer 10 maanden oud en ontzettend gegroeid. Niet alleen qua grootte, of qua gewicht, maar ook qua karakter. Ze heeft totaal geen angst, bekijkt de wereld op een nieuwsgierige, speelse manier en lijkt alles leuk te vinden. Ze is een echte verrijking gebleken! Ze is ontzettend lief, ondeugend, ondernemend, enthousiast en dat alles met een grote dosis humor. Verder is ze super slim en was een puppycursus totaal overbodig. Ze leert ontzettend snel en vindt dit ook erg leuk. Haar specialiteit is toch wel het commando “kontje”, dat de baas haar aangeleerd heeft. Hierbij gaat ze mooi balancerend op haar kontje zitten, hierbij de pootjes in de lucht houdend. Ook wel opzitten genoemd. Als het even kan, gaat River overal met ons mee naartoe. Met haar 10 maanden kan ze al keurig loslopen, luistert ze super en loopt ze zelfs al grote gedeelten van de wandelingen los naast de vrouw op de stoep. Af en toe zijn de luchtjes die ze op snuift met haar goede neus interessanter en is ze eventjes afgeleid; maar daarna ook weer snel geconcentreerd te krijgen.
Wat super fijn is, is dat River heel goed met andere honden kan. En als een andere hond iets te enthousiast wordt, dan durft ze die goed op de plek te zetten. Ze is gelukkig totaal niet bang uitgevallen en kan goed voor zichzelf opkomen. De auto is wel een poos erg spannend geweest, maar ook dit gaat nu al een hele tijd goed en kan ze zich meer ontspannen gedurende de rit. In de tussentijd heeft ze al kennis gemaakt met haar grote broer Snickers (de hond van mijn moeder) en vindt ze het geweldig om met hem op wandeling te gaan. Verder heeft ze al deelgenomen aan diverse wandelingen, is ze op het strand geweest, in verschillende bossen, langs de dijk en gaat ze nog meer avonturen beleven. En dan hebben we het nog niet eens over alle wandeltochten die nog komen gaan, gehad! We zijn super blij met haar en kunnen ons geen leven meer zonder River indenken!
Groetjes Dirk, Kim en little River

mei 2016

"Higgins kwam, zag en overwon!”

 

Enkele jaren geleden hebben man en ik maanden lopen dubben, nemen we weer een hond of toch maar niet. Alle voors en tegens werden op een rij gezet en met pijn in het hart besloten we om, gezien onze al redelijk gevorderde leeftijd, ervan af te zien.
Maar we hadden buiten de waard gerekend. Onze dochter, ook dol op honden, besprak onze wens met haar vriendin en die besprak het weer met.........Hanneke van RSDR.

Zo kwam het dat Hanneke op een avond in april 2014 bij ons aanbelde. Zij had een prachtige hond, Higgins bij zich. Een echte rashond namelijk een ‘Bulgaarse kliko’ oftewel een ‘Chien de Rue’. Man en ik hadden voorafgaand aan Hanneke’s bezoek nog zo gezegd ‘we zien het eerst allemaal aan en beslissen pas na Hanneke’s bezoek wat we doen’. Maar....... we waren verkocht, Higgins kwam, zag en overwon! En wij namen op de meest onverstandige manier een heel impulsief besluit. We adopteerden Higgins nog tijdens Hanneke’s bezoek.

 

Na een gewenningsproces van ongeveer 2 maanden arriveerde Higgins op 6 juli 2014. Higgins, een verlegen angstige jongen van ongeveer 14 maanden oud. Wat had hij het moeilijk. Druk stadsverkeer, rammelende fietsen, veel mensen, veel andere honden in het park....... het viel allemaal niet mee. Maar langzamerhand begon hij te wennen. We werden steeds meer zijn baasjes, hij liet meer en meer blijken dat hij ons vertrouwde en buiten werd hij steeds vrijer.

Het gaat goed met Higgins hoewel hij af en toe nog wel eens terugvalt in zijn oude patroon van ‘angstig zijn’ en soms heeft hij gewoon ook zijn kuren. Uiteraard zijn we daar niet altijd even blij mee en kost het ons moeite om hem daar weer uit te krijgen. Gelukkig hebben we altijd een fijn plekje voor hem om ‘los te gaan’ in de mooiste hondenlosloopgebieden even buiten de stad, waar hij vrij kan rennen en spelen met andere honden. Bos, water en modder hebben zijn voorkeur en deze zijn ruimschoots aanwezig. Soms gaat hondenvriendinnetje Tinka mee en voor beiden is dat een feestelijk moment. Tinka die na haar aankomst uit Rudozem een poos bij ons heeft gelogeerd, heeft Higgins geleerd dat je natuurlijk niet alleen je huis moet bewaken tegen ongenode gasten maar juist vooral tegen genode gasten. En blaffen kan Higgins als de beste.

Een moment dat mij zeer ontroerde. Eén van onze buren kwam even vertellen hoe het met haar zieke partner ging. Natuurlijk werd zij ontvangen door een luidkeels blaffende Higgins. Tot het moment waarop onze verdrietige buurvrouw begon te huilen. Higgins stopte acuut met blaffen, ging tegen haar aanzitten en legde bij wijze van troost poot en kop op haar been! Een paar dagen later werd zij bij binnenkomst natuurlijk weer luidkeels toegeblaft. Dit zijn zo enkele belevenissen in de afgelopen 20 maanden. Ik kan er nog vele aan toevoegen, zoals bijvoorbeeld de opmerking van een buurtbewoner ‘wordt het niet eens tijd dat u die hond de deur uit doet’. Of een dierenarts die doodsbang was voor Higgins vanwege zijn donkere blik. Maar ook al gaat het ‘inburgeren’ niet vanzelf, samen komen we er wel. Het gaat steeds beter en makkelijker en we zijn stapelgek met hem. Hij houdt nog steeds niet van de stad, maar buiten de stad en in huis en tuin is het een hele lieve gezellige hond die graag rondscharrelt om je heen en tegen je aan kruipt om eens even lekker te kroelen. Higgins, onze dierbare hond waar we samen heel oud mee hopen te worden!

 

Ingrid mei 2016


april 2016

“een heus ongeleid projectiel, maar we waren gelijk verzot op de blik in  haar ogen”

 

Baasjes vertellen: “een heus ongeleid projectiel, maar we waren gelijk verzot op de blik in  haar ogen”

In januari 2015 was helaas een van onze lieve honden, Dakar, overleden. Na een half jaar vonden we dat er weer plaatst was voor een nieuwe hond en zijn we opzoek gegaan naar een herplaatsinghond.

We waren lid van een aantal Facebook pagina’s waar ze nieuwe baasjes zochten voor Staffords en Bull Terriërs. Deze honden zijn vaak moeilijker te herplaatsen. Omdat we al eerder wat stoerdere rassen hebben gehad en de nodige ervaring hebben, waaronder een Bullterriër en een zwerf herder uit Spanje, wilde we dit type hond ook een kans geven op een nieuw thuis.  

De juiste match kwam nog niet voorbij, rekening houdende met onze bijna 11-jarige Chihuahua en thuissituatie, totdat RSDR Alena plaatste op een van de facebookpagina’s! Mijn dochter en ik waren op slag verliefd. Meer informatie opgevraagd bij RSDR en een aanvraag voor adoptie in gang gezet.

Alena zat al bijna 3 jaar in de opvang in Bulgarije en was vanwege haar vermoedelijk ras/uiterlijk lastig te plaatsen. Wij vonden haar juist geweldig en durfde de uitdaging aan. Eind november mochten we haar ophalen in Spijkenisse na een lange busreis van ruim twee dagen. Zenuwachtig stonden we te wachten tot ze uit de bus kwam….ooohhh wat was ze groot en sterk! Een heus ongeleid projectiel, maar we waren gelik verzot op de blik in haar ogen. Dit was “onze” hond, ze zocht direct toenadering en aandacht. Het voelde spannend, maar ook gelijk goed.  Alena werd Luna genoemd.

Bij thuiskomst was de ontmoeting met onze oude Chi gelijk goed en voelde Luna zich al snel als een vis in het water.  Alles was nieuw: mensen, geluiden, objecten, aan de lijn lopen, in de auto gaan en vooral dat laatste werd een probleem. Binnen in huis ging alles bijzonder snel goed, maar buiten was lastiger. We hebben daarom eenmalig een gedragsdeskundige laten komen en die heeft een aantal heel handige oefeningen gegeven voor het aan de lijn lopen (Luna wist simpelweg gewoon niet wat ze moest doen) en een oefening voor de auto. De oefening voor de auto hebben we slechts eenmaal hoeven doen, daarna was het feest en wil ze het liefst altijd met de auto (lees: naar het bos en strand).

De wekelijkse pubertraining is niet favoriet, maar ze doet alles prima mee. De basis is gelegd, inmiddels weet ze al behoorlijk wat basiscommando’s en geniet van het leren. Speelgoed en spelen is (nog ) niet haar ding, ze kent het niet. Sinds twee weken zoekt ze toenadering tot andere honden en rent ze graag mee over het strand en in het bos.  Luna is een uitermate lieve hond die enorm van aandacht en knuffelen houdt, maar ook een pittige tante waarbij je altijd de baas moet blijven.  

Ook het wennen aan een nieuwe persoonlijkheid in huis, heeft tijd nodig en gekke dingetjes steken af en toe nog wel eens te kop op, maar het blijven natuurlijk wel honden met een verleden en soms duistere achtergrond. Desalniettemin is het enorm bijzonder hoe groot haar aanpassingsvermogen en liefde is. Niet alles gaat even makkelijk, soms zijn het 5 stappen vooruit en 2 weer terug, maar met heel veel liefde, geduld en consequentie is het bij ons een succes gebleken.  Ze leert en ontwikkelt nog steeds, dat blijkt dus ook heel goed te kunnen bij volwassen honden!

Chapeau voor de stichting en dat er nog maar heel veel poezen en honden een liefdevol thuis mogen vinden. Luna heeft haar leven op straat en in de opvang achter zich gelaten en gaat vol voor haar nieuwe leven met ons!

 

Liefs,

Miranda, Bodil, Parri en Luna


maart 2016

“geduld is het allerbeste wat we Hope kunnen geven”

 

 

Het moet via zo’n precies goed gemikt fotootje zijn geweest dat deze grote hond met dat sprekende gezicht zomaar meteen in mijn hart sprong en weigerde daar nog uit weg te gaan.

Onze blikken kruisten op een onbewaakt moment; Hope had een grote zwart witte nepkluif in haar bek en keek mij vanuit het verre Bulgarije recht in de camera aan. Ik zat achter mijn computer en werd getroffen door de blik van een hond die smeekte eindelijk te mogen leven in vrede op een veilige plek. Er te mogen zijn.

En weerspiegeld zag ik in de blik van bange, flinterdunne, in elkaar gedoken Hope, een ‘weggegooide’ hond met afgesneden oren, zich vastklampend aan een Eigen Speeltje, toch zo dapper nog een laatste restje vertrouwen gevend aan de liefdevolle mensen die haar redden van een ongetwijfeld ellendige dood. 

Ik ontdekte via dat fotootje van Hope het geweldige werk van RSDR, keek naar de filmpjes, en ik was verloren…checkte minstens 2x per week of deze mooie lieverd al het huis kreeg aangeboden wat ze zo verdiende. Ik raakte steeds meer onder de indruk van de mensen die wel het hart op de juiste plek hebben en zich inzetten voor alles wat een plek verdient!

Het fotootje van Hope met haar speeltje kwam op het bureaublad van mijn computer terecht, bleef niet onopgemerkt door de andere Mens in ons huis, die ik meesleurde in mijn verhalen over deze ‘oorloze wolfshond’. Mijn lieve huisgenoot ging eerst flink op de rem samen met onze honden Wolfje en Djinn, maar uiteindelijk toch langzaam maar zeker overstag. Na een paar maanden legde hij zich er zuchtend bij neer…Hope was nog niet geadopteerd, vooruit dan maar, ze mocht komen!

Inmiddels is Hope 8 maanden bij ons en elke dag gaat het beter met haar. Ze is veranderd van een slappe, ondervoede slungel, in een grote sterke hond, die zelfs al een stuk rechter op haar doorgezakte poten staat! Haar conditie is nog steeds niet wat hij moet wezen; ze kan niet heel lang of ver wandelen, maar dat wordt misschien nog beter. Inmiddels geniet ze met volle teugen van de losloopplekken waar ze samen met haar stiefzusje Wolfje in het water springt, muizen uitgraaft of als ze de kans krijgt met grote hobbelpaardsprongen achter de konijnen aan ‘spurt’.

 Met Wolfje is ze meer dan dikke maatjes, inmiddels, het duurde een half jaar voordat de vriendschap goed op gang kwam. Met onze Turkse opvanghond Djinn is de vrede nog gewapend. Djinn en Hope raakten een paar keer lelijk slaags, 2 bange honden samen die allebei sociaal de weg niet goed weten, Djinn veel te defensief en Hope veel te lomp en opdringerig. Een gescheurd oor (Djinn) en 10 hechtingen verder is er nu een zekere balans, zolang ze vooral de ruimte hebben samen en ik er een hekje tussen zet als de baasjes weg zijn. Ja, ze spelen soms, dus ook hier heb ik goede hoop dat het toch gaandeweg steeds beter zal gaan. Ook hier : geduld.

 

Hope is enorm dol op ons, en wij op deze lieve, stoere hond die over veel humor en aparte eigenschappen blijkt te beschikken! Ze kan uren in haar eentje spelen met een balletje wat ze zelf steeds weggooit en weer ophaalt, bouwt buiten hoge nesten van waaruit ze een goed uitzicht heeft over haar terrein, jaagt graag voor de fun de kippen omhoog in een grote wolk , en scheurt soms een half uur keihard buiten door de tuin om haar overtollige levensplezier kwijt te raken. Ze is een heel lieve en vriendelijke hond, houdt zelfs veel van de poezen waar ze soms ook een voorzichtig spelletje mee doet en ze is eigenlijk altijd blij, zoals het hoort.

Haar vacht is mooi en zacht, ze stinkt niet meer en wat nog het allermooiste is: haar vertrouwen in mensen neemt steeds wat meer toe! Sommige vrouwen worden door haar al met veel vrolijkheid begroet, ook al zag ze ze niet eerder. De drempel bij vrouwen is niet meer hoog. En sommige mannen krijgen na een paar keer ontmoeten voorzichtig het voordeel van de twijfel. Maar de meeste mannen komen er beslist niet zomaar in bij Hope, mannen hebben ‘het gedaan’ blijkbaar, daar in het verre Bulgarije, en de angst zit heel diep…

 

Als ze stoere werkmannen op straat hoort, schiet ze naar binnen met haar staart tussen haar poten, als we met wandelen mannen tegenkomen op straat moet ik de bocht er omheen heel ruim nemen, zo bang is ze dan. Maar ze heeft een enorm goed geheugen en als het met een man goed ging, dan is het vertrekpunt de 2de keer al wat beter. Geduld, zo hebben we geleerd, is het allerbeste wat we Hope kunnen geven. Geduld met alles, zodat ze in haar eigen tempo opnieuw kan leren leven. Maar nu in vrijheid en vrede. Hopelijk kan ze met veel liefde en geduld leren dat de mens in aanleg goed is.

Ook al zijn er veel hobbels te nemen als je een hond met trauma in huis haalt, het is prachtig te zien dat er uit het beschadigde dier weer langzaam maar zeker die mooie gelukkige hond tevoorschijn komt !

 

Annet Visser,

 

 

 


"Malin zijn achtergrond raakte mij heel diep"

december 2015

Malin zijn achtergrond raakte mij heel diep;  hij was gevonden met zijn zusjes in een blauwe vuilniszak in de kou en sneeuw. Dit vond ik zo erg, dat ik had besloten dat ik Malin wou adopteren. Dus ik had een aanvraag ingevuld en binnen een paar dagen was het geregeld: 12 april 2013 zou hij aankomen in Spijkenisse.

Wat was ik die dag zenuwachtig zeg, dat vergeet ik nooit meer. Ik en een goede vriend van mij naar vrijwilligster Jenny toe en vrij snel mocht ik Malin uit de bus halen. Ik werd heel emotioneel en nu ik dit schrijf, word ik weer een beetje emotioneel. Malin heette vanaf dat moment Jazz.

En wat was Jazz nog klein en tenger. Hij was heel erg angstig en timide poehee. Hij wou niet naar buiten om te plassen of poepen, hij wou alleen maar vluchten. Veel er mee bezig geweest en handige tips gehad van Jenny en Ineke (coördinator) waaronder het gebruik van Bach bloesem via hondengedragstherapeut Hanneke.

 

 “over 2 uur is Rock bij jou!”

 

Ja en toen werd er vorig jaar met spoed opvang gezocht voor Rock, voorheen Diesel. RSDR heeft een besloten adoptantengroep op facebook en daar zag ik een oproep van Ineke staan voor Diesel. Helaas heb ik geen auto dus kon hem niet ophalen maar de volgende dag werd ik wakker gebeld door Ineke. “Over 2 uur is Rock bij jou!”. Hij zou maar 2 weken blijven. Maar ja….Rock had een perfecte klik met Jazz. Het was echt niet de bedoeling dat hij zou blijven, maar ik was wel heel erg verliefd op hem. Toen kreeg ik van iemand een berichtje op facebook “waarom adopteer je hem niet zelf?” Na overleg met Jenny en Ineke is Rock gebleven en niet meer weg te denken. Ik heb er totaal geen spijt van. Rock is heel stabiel en dankzij Rock is Jazz stukken zelfverzekerder geworden.

Marisca Dupon, december 2015


"Ze is echt onze ​topper​"​

december 2015
 
 
 
Ons verhaal begon toen we op 27 juli 2015 ons Border terriër teefje Barousja in moesten laten slapen. Haar nieren waren op, het was tijd om eervol afscheid van haar te nemen en wij bleven achter met onze 2 Border t​erriër reuen,die beide erg aan ons dametje gehecht waren.
 
Onze dochter wilde graag eens een hondje redden, dus wij begonnen internet af​ te ​zoeken.
Al snel kwamen we op de site van RSDR terecht. Onze aandacht werd gelijk getrokken door dat lieve koppie van Zarina en we hebben toen ​snel een aanvraagformulier ingevuld.
Helaas volgde er toen een bericht, dat Zarina nog even niet beschikbaar zou zijn i.v.m. onvoorziene omstandigheden. Wat bleek, ze was zwanger, dus zouden we​ eerst moeten ​wachten op de bevalling en het opgroeien van de pupjes.
​Het leek beter uit te kijken naar een andere hond
.
​Dat hebben we gedaan, maar Zarina bleef in onze gedachten. Ons besluit stond vast, we zouden op haar wachten.
 
Goed nieuws van de geboorte van de pupjes werd al snel overspoeld door verdriet Alle pupjes waren te zwak en zijn uiteindelijk allemaal overleden. Zarina zou dus eerder naar ons toe kunnen ​komen. Ondanks het verdriet waren we wel blij dat we eindelijk haar het leven konden gaan geven dat ze verdient. Op zondag 11 oktober was het dan zo ver. Zarina kon opgehaald worden en wat waren we blij haar te zien. Ik voelde gelijk een klik met haar. Na even bijkomen van de lange rit moest ze ​nog 1.5 uur in de auto om naar haar nieuwe huis te gaan. Wat deed ze dat super, ze heeft heerlijk liggen slapen of lekker rond zitten kijken.
Eenmaal thuis kennis maken met haar "broers" dat was wel even wennen voor de mannen, maar na wat Tips van Hanneke
​(gedragsdeskundige bij RSDR) ​ging het met grote sprongen vooruit. Wat heerlijk om haar nu te zien spelen en genieten.
Ze doet het echt heel goed in huis, ze leert snel en is een enorme knuffel.
 
Het alleen zijn is nog wat moeilijk voor haar, maar daar gaan we op het gemakje aan werken. Ik had nooit kunnen denken dat ik na bijna 2 weken me al geen leven meer zonder haar kan voorstellen.
Ze is echt onze topper.
 
Ik wil iedereen van RSDR bedanken voor onze mooie
​,​
lieve dame.
​ 
De begeleiding rond de adoptie was ronduit geweldig en ook de ondersteuning daarna is echt heel fijn.
 
 
​Groetjes Natasja en Zarina
67dd0b38-9e24-43e4-b9a2-d4702f7a3643.jpg
1dc236d4-3b3d-43d7-bf3c-dfc827396683.jpg

"het verhaal van baasje worden en tevens pleeggezin zijn"

oktober 2015

 

 

 

“het is niet altijd rozengeur en maneschijn!”

Ons verhaal begon vorig jaar augustus 2014. Onze Duitse herder van 13 moesten we in laten slapen en toen gingen we op zoek naar een andere hond. Ik wilde graag een Bulgaarse herder, zoals Poetin heeft en zo zijn we in november bij RSDR terecht gekomen. We moesten uitzoeken uit 5 puppy’s, 4 broers en 1 zus. Met z’n vieren alle pups bekeken en Ernie werd het…geen Bulgaarse herder. Maakt niet uit, het is hetzelfde als met baby’s…je houdt toch wel van ze…

Hanneke kwam op huisbezoek, op verzoek van onze jongste zoon, voor de aanvraag van Ernie. Ze heeft een beetje uitgelegd hoe of wat en Ernie zou pas eind januari/begin februari naar Nederland komen. Ze vroeg of wij wilden fosteren (“plegen”) en wij zeiden JA.

 

In december kwam onze eerste pleeghond Velvet (nu Flynn). Wij wisten niet hoe of wat en zijn naar Spijkenisse afgereisd om hem op te halen, mogelijke adoptante was ook aanwezig. In een woord: super! Om te ervaren dat zo’n hondje de bus uit komt, even bijkomen in de tuin van Mevrouw Kip en daarna meenemen naar z’n “tijdelijke” huisje. Wij hebben pracht weken met hem beleefd en toen Anne-Marie hem kwam ophalen om hem mee te nemen naar zijn “eigen gezin” moesten we wel een traantje weg pinken!

 

 

Op een zaterdag ging Velvet weg en zondags kwam Nora (nu Lobke) bij ons in de “crisis”.

Goh dat was ook wat, ze was wat bang maar met oud en nieuw heeft ze zo genoten met al die “grote kids”, alleen die “knallen” vond ze niks. Ook met twee weken een nieuw gezinnetje gevonden en ze heeft het nu heel erg naar haar zin bij Nora en vriend (weer traantjes).

 In januari 2015 kregen wij Fiona (nu Sip) in de crisis. Dat was geen pup meer maar gewoon al “een hond”. Zij is hier amper een week geweest en werd toen meegenomen door “meneer John” naar haar eigen huisje. En…de traantjes blijven vloeien…

8 feruari was het zover: Ernie (nu Taiga) onze eigen hond kwam aan.

Is toch heel anders dan “pleegjes” ophalen!!! Geweldig…eindelijk…Maar ja wij zijn wij en toen werd het juni.

 

Op 21 juni ons “pleegje” Iris opgehaald, dit keer in Aalst. Oh god, wat een knuffel van het eerste uur! Ze heeft een beetje stafford in d’r maar het was/is zo’n enorme lieverd! Gelukkig is Taiga heel tolerant en accepteert het maar allemaal. Min-puntje van Iris: katten kon ze niet horen, laat staan zien…Probleempje hier want de katten moesten ’s morgens naar boven en mochten ’s avonds als Iris naar bed ging naar beneden. Iris hebben we gewoon in de (kinder)box gezet, la er schuin bovenop en afgeschermd met dekens zodat ze de katten “echt” niet meer kon zien. Het was bloedheet en toen hebben we RSDR gebeld dat het echt niet kon i.v.m. de katten. We vonden het vreselijk, maar ze is in een ander “pleeggezin” terecht gekomen. Wij hebben haar weer een dagje/nachtje teruggekregen, want ze werd geadopteerd. Zag/voelde goed maar na een vier dagen moest ze door omstandigheden buiten haar om terug naar een ander “pleeggezin”. Heeft daar ook zo’n twee weekjes gebivakkeerd en toen….nieuw adoptiegezin! Weer effe bij ons geweest en heb ik Iris naar haar “toekomstige gezin” gebracht. Was geweldig en wij weten nu dat het goed gaat en dat Iris bij Ineke oud kan worden!

30 Augustus jl. weer naar Spijkenisse gereisd voor ons volgende “pleegje Aslan”. Mogelijke adoptant Ruud was er ook en heeft Aslan ter plekke geadopteerd en meegenomen naar zijn huis. Dit is toch het beste wat een hond kan overkomen?! 

Toen hebben wij direct een nieuw “pleegje” meegenomen Floki (nu Dex). Ach, ach, ach wat is het toch een scheet! Bijna drie weken hier gebivakkeerd en nu bij zijn eigen “gezinnetje” met Maaike. Ondertussen kregen we nog een “crisis” tussendoor “Muffle”. Door omstandigheden moest hij weg en kwam hier tijdelijk. Was wel erg druk met drie honden maar…verstand op nul en je komt er wel! Muffle heeft nu zijn “eigen huisje” gekregen bij Harrie.

Dit is ons “pleeg/crisis”-verhaal. Ons gezin bestaat uit Paps (Gerard), Mams (Marietje), Joey (23) en Mick (19), Taiga (hond, 1jr.), 11 kipsels, 2 Mamagaaien, 2 katten (Room en Juul). Met alle “pleeg/crisis” honden overleggen wij met onze kids, want voor hun wordt het ook anders en moet ook wel eens een beroep op ze gedaan worden (uitlaten, eten geven, spelen etc.).

Tot slot nog een advies van onze kant: denk er wel om: het is niet altijd rozengeur en maneschijn! Of je een hondje adopteert, pleegt, in crisis neemt, ze hebben allemaal een ding gemeen: ze zijn niet kant-en-klaar!!! Ze moeten zindelijk gemaakt worden, gesocialiseerd worden, sommigen zijn angstig, anderen frank en vrij en ga zo maar door. Trek er tijd, aandacht, geduld en veel liefde voor uit en je zult met de tijd merken dat je een “maatje voor het leven hebt”!!! Als je met problemen te kampen krijgt, na een dag of na een paar weken/maanden: GEEF NIET OP! Je weet waar je van tevoren aan begint, het is een hond met een “klein of groot rugzakje”, het komt een keertje boven (of niet), ga naar een hondenschool, hou hem/haar de eerste tijd aangelijnd en geef ze vooral heel veel liefde!!! Ze vinden alle honden in het algemeen lief/spelen, gaat goed, katten in een gezin is wat anders dan in de opvang en andere beesten: wennen ze wel aan!

Wij vonden het best wel emotioneel om van onze “pleegjes/crisis”-hondjes afscheid te nemen, maar het mooiste is: ze krijgen hun eigen plekje, zo hoort dat ook. Wij houden nog steeds contact met ze via de mail, telefoon, persoonlijk bezoekjes, whatsapp o.i.d. want het is zo mooi om te horen hoe het met ze gaat! Daar doet iedereen van de RSDR er het voor!!! En vergeet vooral de mensen in Bulgarije niet, die maken het allemaal mogelijk voor deze “straathondjes”!!!

 

de Brinkjes

 

 


“ik was op slag verliefd!”

september 2015

 

 

 

Ik keek op de site van RSDR mee met een vriendin die graag een hond wilde. De kids zeurden al jaren dat ze zo graag een hond wilden. Ik wilde ook wel, maar had toch mijn twijfels. Bij het zien van al die koppies was ik echter meteen verkocht. Ik kon niet kiezen uit 7 honden. Mijn kinderen hadden allemaal ook een andere favoriet,  dus vroeg het team van RSDR Nederland of ze een hond wilden kiezen die bij mijn situatie zou passen.

 

RSDR heeft me toen Marina geadviseerd. Marina was samen met haar moeder Myra, broertje Toby en zusje Doris gevonden toen ze 3 maanden oud was. Ik was op slag verliefd! In oktober 2013 is ze bij me komen wonen met een leeftijd van 9 maanden. De dag dat ze aankwam was de mooiste dag van mijn leven na de geboorte van de kids ;). Ze heeft echt mijn leven verrijkt!Haar moeder is overigens ook in Nederland geadopteerd inmiddels gelukkig. 

 

Blanka Ristic

unnamed1-14.jpg

“Echt een kanjer, we zijn superblij met haar!”

september 2015

 

 

 

Nandi was in Bulgarije enorm bang en timide. Na een lange reis van 2 dagen kwam ze als pup aan in Nederland. Eerst was ze wat bang, maarja dat is logisch na zo’n lange reis en vreemde mensen die je aaien. Al vrij snel ontdooide ze gelukkig. Op de terugreis in de auto lag ze alleen maar te slapen, tegen onze zoon aan. De kennismaking met onze andere hond thuis ging ook supergoed. Het klikte meteen tussen Nandi en Balou. Ik denk dat wij een lot uit de loterij hebben met onze Nandi, want het ging echt meteen boven verwachting goed allemaal. We hebben regelmatig honden opgevangen, maar die waren echt niet zoals haar. Ze was al zindelijk, gehoorzaam en bleef braaf in haar mand liggen als we eten. Het enige was dat ze de eerste week wat diarree had, wat op zich ook niet gek is na de reis, ander voer etc. Gelukkig hielp de Panacur goed en was het snel over.

Ze is ook al een paar keer los geweest op het veld naast ons huis. Lekker even rennen met haar grote voorbeeld Balou. Ze komt keurig weer terug bij je en verliest je niet uit het oog. Ook zwemmen vind ze heerlijk. Nandi kan alleen nog wat angstig zijn voor vreemde geluiden, zoals scooters bijvoorbeeld, of grasmaaiers. Gelukkig lijkt ze er snel aan te wennen.

Nogmaals we hadden echt niet verwacht dat ze zo snel zou aanpassen en bijvoorbeeld zindelijk zou zijn. Ik ben er van overtuigd dat zij zo is geworden, dankzij de medewerkers van RSDR in de opvang. Regelmatig persoonlijke aandacht voor alle honden en aan de riem wandelen, dat doet ze goed. Ook de ontvangst toen we Nandi gingen halen was perfect geregeld en een warm welkom. Dat was met onze andere adoptiehond van een andere organisatie wel anders!

Echt een kanjer en we zijn superblij met haar! Ik heb dus eigenlijk geen negatieve opmerkingen, alleen maar positief, sorry!

Groetjes Alie de Boer

11952053_906799169389538_2431023177666948757_n.jpg

“ik was meteen verliefd!”

augustus 2015

 

 

In 2013 wilde ik graag weer een hond en ben ik eerst gaan kijken in de asielen in Nederland. Wat ik daar vooral tegenkwam waren vooral Staffords en pitbulls en dat zijn niet mijn soort honden. Ik heb altijd Duitse herders en vuilnisbakkenrasjes uit het asiel gehad dus zocht ik verder. Een vriendin van mij had een hond uit Spanje geadopteerd en zo ben ik bij honden uit het buitenland gaan kijken. Ik kwam al snel bij RSDR terecht en zag daar foto’s van de redding van het nest van onder andere Harley (voorheen Sabu). Ik was meteen verliefd!

Na alles nog een tijdje heel goed overwogen te hebben, heb ik het aanvraagformulier ingevuld voor Harley en al snel was de hele procedure rond en kreeg ik toestemming Harley te adopteren. Op zondag 26 mei 2013 kon ik hem op komen halen in Spijkenisse bij Jenny en Ineke. Een hele spannende maar ook gezellige dag!

Vanaf de eerste dag ging het goed met Harley, alleen was hij wel erg bang voor harde geluiden. Ook moest hij nog leren om te gaan met verkeer. Gelukkig ging dat snel beter en nu is hij totaal niet meer bang en gaat hij regelmatig gezellig mee in de bus, auto of zelfs trein. Alleen vuurwerk vind hij nog steeds eng.  Alleen thuis zijn gaat ook steeds beter en met veel geduld en liefde gaat het elke keer een stapje vooruit.

Harley is een geweldig lieve hond, erg sociaal naar andere honden en katten. Hij is ook helemaal gek op kinderen en kan soms nog lekker ondeugend zijn haha, een heerlijke hond dus! Ben nog steeds erg blij dat ik de beslissing heb genomen om via RSDR een hond te adopteren!

Groetjes Else Spruit-Verstijnen en een poot van Harley!

5-126.jpg

juli 2015

“Memphis is een echte lieverd”

 

Graag wil ik mijn RSDR hond Memphis (voorheen Mechka) in de spotlight zetten. Waarom? Omdat ik gewoon verliefd op hem ben! Dieren zijn mijn passie, dus mijn vriendenkring bestaat uit dierenliefhebbers. Iemand van hen deelde het verhaal van Khaleesi waardoor ik RSDR ben gaan volgen. Vooral de inzet en toewijding van de familie Rowles vond ik heel bijzonder.

 

In een filmpje zag ik ergens op de achtergrond een hond die mij raakte. Ik had een paar maanden eerder mijn Newfoundlander meisje op hoge leeftijd moeten laten inslapen en zonder het zelf bewust te weten was ik op zoek naar een lobbes om dat lege plekje in mijn hart te vullen. Ondanks het feit dat ik zelf vrijwilliger ben bij een organisatie die honden redt in Roemenië, viel ik dus als een blok voor hem. Memphis was al geadopteerd geweest maar omdat hij probleemgedrag zou vertonen, was RSDR wat terughoudend met mijn aanvraag. Iets in mij zei dat ik door moest zetten en dat ik hem kon bieden wat nodig was. Wij hebben nog een heel stabiel en lief herderteefje Summer en we hebben heel veel ruimte. En al zeg ik het zelf, veel ervaring met honden en liefde te over.

Vorig jaar zomer kwam Memphis mee naar Nederland. Ik zag meteen de liefheid in zijn snoet. Niets mis met deze hond. De eerste avond lag hij al tussen onze 6 katten in de kamer te slapen bij Summer. Al snel liep hij helemaal vertrouwd mee met de wandelingen. Het helpt natuurlijk dat ik in het bos woon en ze hier heerlijk kunnen rennen. De 2 honden gaan met mij mee hardlopen, overal mee in de auto en mee paardrijden. Memphis loopt altijd voorop, dan kom ik te paard en Summer loopt achterop te hoeden. Dit hebben de honden zelf bepaald. Dieren zijn zo mooi, zo puur en geven zelf aan wat goed is.

 

Memphis is een echte lieverd, zit geen greintje kwaad in. Het is gewoon een grote lobbes die zijn energie kwijt moet kunnen en graag zijn eigen weg gaat. Niet een hond die je kort moet houden. Bij het wandelen loopt hij zijn eigen pad, maar houdt mij altijd in de gaten. Het is een heerlijk beest en een perfect maatje voor mij en Summer. Zij is helemaal opgebloeid door hem en ze zijn onafscheidelijk. Geredde dieren zijn geweldig. Zij zijn zo dankbaar. Ik zou hem voor geen goud meer willen missen! Karine de Potter juli 2015

 

10541993_10202810669170356_247839729686931521_n.jpg